108

levende  planten  zijn,  en  wel  planten  meerendeels  —  althans
voor  zoover  die  voor  tentoonstellingen  gescliikt  zijn  —  van
teederen  aard,  had  men  hier  te  kiezen  tusschen  een  groote
tuinbouw-expositie  gedurende  eenige  dagen,  of,  in  navolging
van  wat  men  vroeger  te  Parijs  heeft  gedaan,  eenige  kleinere,
die  elkander  met  körte  tusschenpoozen  zouden  opvolgen.  Men  koos
het  laatste,  een  keus,  die  nooit  gelukkig  kan  genoemd  worden.
Wat  de  internationale  tuinbouw-tentoonstellingen  beteekenen,
als  men  alles  wat  mogelijk  is  aanwendt  om  ze  goed  te  doen
slagen,  hebben  achtereenvolgend  die  te  Brussel,  te  Amsterdam
en  inzonderheid  die  te  Hamburg  bewezen.
Onmogelijk  echter  is  het  om,  gelijk  men  het  hier  wilde,  vier
dergelijke  expositie’s  in  een  zomer  tot  stand  te  brengen.
Trouwens,  dat  men  niet  zulke  omvangrijke  tentoonstellingen  op
’t  oog  had,  als  den  naam  van  groote  internationale  tuinbouwtentoonstellingen
  verdienen,  bleek  reeds  genoegzaam  hieruit,
dat  ruim  half-April  van  het  eigen]  ijk  tentoonstellingsgebouw
nog  niets  te  zien  was  dan  ....  de  plaats  waar  het  zou  komen.
En  toch  moest  die  l e  tijdelijke  tentoonstelling  met  1°  Mei  geopend
  worden.
Dit  terrein  lag  op  zichzelf  niet  ongunstig,  maar  allesbehalve
günstig  was  de  ligging  met  het  oog  op  het  bezoek,  en  om  die
tentoonstellingen  ten  minsten  nog  te  doen  strekken  tot  datgene,
waartoe  ze  dienen  könden,  nl.  tot  opluistering  der  groote  Wereld-tentoonstelling.

De  vrij  uitgestrekte  mimte  voor  den  tuinbouw  bestemd,  lag
aan  het  uiterste  Oostehjke  uiteinde,  den  Oostelijkon  hoek  van