110

zoodat  het  schijnbaar  onmogelijke  toch  mogelijk,  ja  zelfs  waarheid
  werd.
Het  gedeelte  in  de  open  lucht  voldeed,  tijdens  de  eerste  tijdelijke
  tentoonstelling  (1—15  Mei)  nog  niet  bijzonder,  maar
’t  was  gereed.  Behalve  het  uitgestrekte  en  zeer  doelmatig
aangelegde  terrein  yöör  de  groote  tent,  in  welke  de  teederder
planten  geplaatst  waren,  was  nog,  ter  wederzijde  yan  het  kanaal,
  dat  het  Oostelijke  gedeelte  yan  het  terrein  doorsneed,
een  vrij  aanzienlijke  opperylakte  voor  de  plaatsing  der  vruchtboomen
  —  zoogenaamde  vormboomen  —  afgezonderd.  Men
had  daar  den  grond  voorbedachtelijk  afgegrayen,  zoodat  die
boomen  er  pl.  m.  een  halve  Meter  uit  het  water  stonden,  en
ze  er  dus,  mocht  de  zomer  heet  en  droog  worden,  minder  gevaar
  zouden  loopen  van  door  de  droogte  veel  te  lijden,  dan
yöör  de  tent,  waar  ’t  zeer  vlak  was  en  de  grond  zeker  ruim
een  Meter  hooger  lag.  Men  had  zieh  echter  in  dit  opzicht
zeer  misrekend,  door  de  mogelijkheid,  zoo  niet  de  waarschijnlijkheid
  uit  het  oog  te  verliezen,  dat  de  waterstand,  door  het
ontdooien  der  sneeuw  op  het  nabijzijnde  gebergte,  wel  eens
zooveel  zou  kunnen  rijzen,  dat  dit  läge  gedeelte  inundeerde.
En  werkehjk  was  dit  weldra  het  geval.  In  ’tbegin  van  Mei
was  alles  nog  droog,  maar  nauwelijks  kwam  er  toevoer  van
bergwater,  of  weldra  stond  het  met  vruchtboomen,  waaronder
zeer  fraaie  vormboomen,  beplante  terrein  circa  een  halve  Meter ­
  diep  onder  water.
Het  „incidit  in  Scyllam  qui  vult  vitare  Charybdim”  zag  men
dus  hier  zoo  goed  als  in  letterlijken  zin  bewaarheid.