ben en yan vroegere tentoonstellingen weten, dat de schuld 
van het niet vertegenwoordigd zijn van hoofdindustrieen en 
dus van het minder gelukkige figuur hetwelk het Yaderland 
op een Wereld-tentoonstelling maakt, door de leeken veelal 
aan gebrek aan werkzaamheid of aan een minder gelukkige 
keuze van de leden der Hoofdcommissie wordt geweten. 
De Hoofdcommissie mag het, zonder vrees voor eenige te- 
genspraak, openlijk verklären, dat door haar niets onbeproefd 
is gelaten om onze textiel-industrieelen tot inzending aan te 
sporen en hun de zaak zoo gemakkelijk en aanlokkehjk mo- 
gelijk te malten; doch: „wat geeft ons zoo’n tentoonstelling? 
wij kunnen toch niet met de vreemde natien, die al hunne 
producten vrij in ons land kunnen invoeren, concurreeren, terwijl 
onze produkten door de hooge rechten, welke zij bij den in- 
voer vorderen, daar zoo goed als geprohibeerd zijn,” is het 
meest gewone antwoord hetgeen men ontvangt; wij st men den 
industrieel op zijn plicht om ook het zijne bij te dragen tot 
handhaving van de eer van het Yaderland, dan hoort men 
vaak bittere verwijten over de wijze waarop het Vaderland (de 
Landsregeering) de belangen der industrieelen behartigt. Uit 
beleefdheid, of om van het herhaald aandringen verder ver- 
schoond te zijn, wordt eindelijk eene inzending beloofd of het 
gesprek met een „wij zullen nog eens zien,” geeindigd. Een 
nieuw lid eener Hoofdcommissie teekent dien industrieel op 
zijne lijst der inzenders, een oud lid weet wel beter, en trekt 
daarenboven van de industrieelen, die stellig een inzending 
beloofd hebben, nog een ruim aantal percenten af, om tot het