Naarmate ze echter verder achter ons liggen, naar die mate 
wordt ook het oordeel erover zuiverder, objectiever, en thans 
hehoeft men niet veel tegenspraak meer te vreezen, wanneer 
men beweert dat haar primitief karakter trapsgewjjs ontaardde, 
en ze heel wat anders werden, dan wat de doorluchte ontwer- 
per met de eerste Londensche tentoonstelling bedoelde. 
Reeds in de Parijsche tentoonstelling van 1855 heerschte een 
ander beginsel, en er werd toen meer gelet op ’t vertier in de nij- 
verheid, en de middelen om dat te bevorderen, dan om de In 
dustrie zelf nieuw en degelijk voedsel te geven in de ver- 
standsontwikkeling harer beoefenaars. Het debouchd werd 
hoofdzaak, het intellect nevenzaak. Dit trouwens lag geheel in 
het karakter der Fransche natie en voor een groot deel ook 
in dat van hare Industrie, die hare groote uitbreiding voorna- 
melijk te danken heeft aan den fijnen smaak, waardoor haar 
producten overal gereeden ingang vonden, maar dan ook alleen 
op die wijze kan blijven bestaan, zoolang zij de voorname bron 
is waaruit andere landen putten. 
Wederom was het Prins Albert, die zieh aan het hoofd stelde 
eener tweede gehjksoortige tentoonstelling, die te Londen zou 
gehouden worden in 1862. Reeds was men met de verwe- 
zenlijking van dit plan ver gevorderd, toen de geniale vor- 
stelijke ontwerper, op 14 December 1861, overleed, en Enge 
land , dat door ’t verlies van hem, aan wien het zooveel te danken 
had en dien het, vreemdeling als hij was, als landgenoot had 
leeren heschouwen, in diepen rouw werd gedompeld. 
Ofschoon er aanvankelijk veel vrees bestond dat de tentoon-