11

„ner  Wereld-tentoonstelling  bekend  werd,  de  naam  von  Schwarz
„op  aller  lippen  zweefde,  ja,  dat  men  een  tentoonstelling  aldaar,
„zonder  dezen  man  aan  het  hoofd,  voor  een  volslagen  onmo-„gelijkheid
  hield.
„Op  echt  Keizerlijke  wijze  bewilligde  de  Monarch,  zonder
„zieh  aan  kleinmoedige  bureaucratische  bekommernissen  te  stoben ­
  ,  alle  eischen,  door  Baron  von  Schwarz  aan  de  aanvaar-„ding
  van  den  post  van  General-Director  der  Weener  Wereldtentoonstelling
  verbonden,  en,  nadat  deze  nog  tot  op  den
„laatsten  dag  zijn  plicht  jegens  de  Oostenrijksche  onderdanen,
„in  het  door  oproer  van  binnen  en  belegering  van  buiten  ge-„teisterde
  Parijs  had  vervuld,  verliet  bij  de  reeds  brandende
„s  traten  van  Frankrijks  boofdstad,  om  zieh  naar  Weenen  te
„begeven,  waar  hij  het  laatste  en  schoonste  blad  in  den  krans
„zijner  Verdiensten  zou  vlecbten.
„Wat  bij  hier  wrochtte  aanschouwen  wij;  zijn  naam  be-„hoort
  van  nu  af  aan  de  geschiedenis,  welke  dien  voor  de
„dankbare  nakomelingen  roemvol  zal  bewaren.”  —
Het  möge  waar  zijn  dat  dit  laatste  niet  geheel  van  „Schmeichelei” ­
  is  vrij  te  pleiten,  ’t  möge  evenzeer  waar  zijn  dat  menig
„rekenend”  Oostenrijker,  met  het  oog  op  de  eindcijfers  ,  na  ’t
opmaken  van  credit  en  debet,  zijn  hart  niet  zoo  sterk  van
dankbaarheid  jegens  den  General-Director  voelt  overloopen,
zeker  is  het  toch  dat  het  hier  gezegde  in  hoofdzaak  de  waarheid
  is  en  dat  deze  geniale  man,  die  door  velen,  en  onder
deze  ook  door  verschillende  leden  der  Nederlandsche  Hoofdcommissie,
  bewonderd  is,  aan  de  Oostenrijksche  nijverheid